Clickertraining

ITMHB3

Clickertraining is een manier van trainen die is ontstaan bij het trainen van dolfijnen. Klassieke trainingsmethodes waarbij druk aan te pas kwam, werkten niet bij deze dieren. Ze konden wegzwemmen en bevonden zich grotendeels onder water. Men zocht dus naar een manier van trainen zonder dwang, een manier die de dieren leuk vonden zodat ze vrijwillig meewerkten en bij hun trainer bleven. Men ging te rade in de psychologie en kwam o.a. uit bij het principe beschreven door B.F. Skinner, operante conditionering.

Beloningsgericht trainen bleek de uitkomst! Men ging de dolfijnen belonen met vis. Omdat het erg moeilijk is om een bepaald gedrag net op dat exacte moment te belonen, ging men gebruik maken van een overbruggingssignaal: een fluitje. Eerst floot men op het fluitje, waarna de dolfijn een vis kreeg. Al gauw begreep de dolfijn dat het fluitsignaal betekende dat er een beloning volgde. Zo kon men de dieren een complexer gedrag gaan aanleren, stap voor stap. Men legde een hoepel in het water en in het begin kreeg de dolfijn een signaal met daaropvolgende beloning als hij in de buurt kwam. Later wanneer hij er doorheen zwom tot het punt waarop de hoepel uit het water werd gehaald en de dolfijn erdoor moest springen. Men trainde de dieren dus stapsgewijs.

Dolfijnentrainster Karen Pryor ging deze manier van trainen gebruiken in de hondentraining en zette daarvoor in plaats van een fluitje, een clicker in. De naam clickertraining was geboren en daarmee ook een trainingswijze die wereldwijd zou ingezet worden om diverse diersoorten te trainen.

Bij paarden wordt clickertraining veelal geassocieerd met het aanleren van kunstjes. Het is echter zoveel meer dan dat! Het gaat er namelijk niet om wat je aanleert, het gaat erom hoe je dat doet. Paardvriendelijk, positief én efficiënt.